Afganistan: Ghazni - Bagram - Mazar-i-Sharif. Szalony czerwiec 2013. Z foką do naszych żołnierzy.

Szalony pomysł i jeszcze bardziej szalona realizacja. Foka Lata z Radiem leci do polskich żołnierzy z XIII zmiany w Afganistanie. A ja obok z mikrofonem i aparatem.

Nikt nie wierzył, że nam się to uda... a jednak! Kilka tygodni wyjęte z życia. Stosy formalności, wiza, dokumentacja NATO, zgoda Wojska Polskiego. A dalej... popatrzcie sami.

Najpierw cała seria obowiązkowych szczepień. Pani lekarka aż się złapała za głowę. Dwa zastrzyki w jedno ramię, dwa w drugie, później trzy w nogę. I tak przez kilka tygodni.

Potem kilkudniowe szkolenie na poligonie (Wesoła) oraz w jednostce Żandarmerii Wojskowej (Mińsk Mazowiecki). Od ćwiczeń z komandosem, przez panią psycholog, pierwszą pomoc do szkoły przetrwania.

I już lecimy! Wojskowa transportowa CASA z jednostki w podkrakowskich Balicach. Super załoga. Choć uszy zatkane specjalnymi zatyczkami to czujemy się trochę jak w locie na luksusowe wakacje. Ale to zmyłka... Pod nami morze Kaspijskie.

Nocne tankowanie w wojskowej części lotniska w Tbilisi. Gruzja. 1.30. Zimno i mokro. Z tyłu samolotu widać naszą fokę-maskotkę dla żołnierzy!

Polska część bazy w Bagram. Całość to wielkie miasto należące do amerykanów. Kilkadziesiąt tysięcy ludzi pod bronią, wojskowe autobusy na ulicach, jedno z największych lotnisk świata. Szkoda, że bardzo pilnują zakazu robienia fotek bo dla miłośnika samolotów to raj. Za betonowymi ekranami Hotel U Mariana. Tu mamy krótki postój.

Cała Polska! Każada z jednostek zostawia swój ślad. Z przodu mój hełm i kamizelka kuloodporna. Przed chwilą dostałem. Niestety dali również stos pakietów medycznych, opatrunków, strzykawek z morfiną itp. Wygląda groźnie.

Lotnisko Bagram niedaleko Kabulu. Obok mnie Karolina Rożej. Z tyłu nasi żołnierze. Już w kamizelkach, tuż przed wylotem z Bagram do Ghazni.

Polski śmigłowiec Mi-17 zapchany po brzegi. To stanowisko jednego z trzech strzelców pokładowych. Lecimy nad górami do Ghazni.

A tak wyglądam wciśnięty między opancerzoną ścianę i sprzęt.

Uff, wąskie górskie wąwozy już za nami. Teraz jesteśmy nad płaskowyżem ponad 2150m npm. Widok ze stanowiska tylnego strzelca Mi-17. My tuż obok.

Już na miejscu :) Wojtek Cegielskie zadowolony. Karolina obok chyba lekko oszołomiona lotem. Ghazni.

Żołnierze przywitali nas wyjątkowo serdecznie. Od rana ruszamy do pracy i do nagrań.

Szturmowy Mi-24. Nagrywamy. Tutaj mówią na nich - śmiglaki na helipadzie.

Zaskakująco dużo kobiet! Ta pani jest strzelecem pokałdowym w Mi-17.

Jeszcze pamiątkowa fotka z ekipą lotników i biegniemy dalej.

Tak wygląda typowy schron w bazie. W czasie alarmu jest kilkanaście sekund na to by do niego dobiec. A potem siedzi się kilka godzin czekając na odwołanie alarmu.

To korytarz tuż obok kontenerów w których mieszkamy. Betowe ekrany po lewej (zawane tu T-wall) są po to by w razie eksplozji rakiety lub bomby zatrzymywać odłamki.

Czas na słynnego rosomaka. Wersja bojowa, parking na tzw. linii. Stąd wozy jadą na akcje. Gorąco! 34 stopnie w cieniu, w słońcu nie mierzymy by się nie denerwować. Po co są dziwne siatki z boku wyjaśnimy dalej.

Ci żołnierze są kierowcami w czasie patroli bojowych. To jedno z najbardziej niebezpiecznych zajęć :(

Kierowca rosomaka siedzi w stalowej studni. Całość opuszczana jest hydraulicznie. Ciasno, groźnie ale jest klimatyzacja.

Zamykamy Panie Romku? Zamykamy!

Taki widok ma kierowca po zamknieciu włazów. Obraz z zewnątrz na monitorze po prawej. Biegi automatyczne. Silnik diesla 11,8 litra. Jak trzeba rosomak pędzi nawet 100km/h po bezdrożach. Osiem kół. Każde napędzane.

Mechanicy. Bez nich ani rusz. Dosłownie. Za nami rosomak w zielonym kolorze. To wóz medyczny do ewakuacji rannych. Widać dobrze otwarty właz-klapę silnika oraz dodane po bokach siatki ochronne przed pociskami RPG.

Wizyta u zbrojmistrza. Piasek wciska się dosłownie wszędzie. Kazdy karabin trzba rozebrać i oczyścić. Bardzo precyzyjnie.

W komplecie przy bramie wjazdowej z helipadu do campu w Ghazni. Wojciech Cegielski, Karolina Rożej oraz Roman Czejarek.

Niedziela. 10.30. Kościół w obozie w Ghazni. W pierwszym rzędzie dowódca generał Marek Sokołowski. Żołnierze mówią: Nasz Sokół.

Już po mszy. Możemy przekazać fokę!

Tak dziwnego prezentu chyba tu jeszcze nie widzieli. Chociać kto wie?

Tuż przed powrotem do Bagram. Stoimy przy helipadzie. W tle słynne amerykańskie śmigłowce. Za moment nas zabiorą.

I już w środku! Boeing CH-47 Chinook w akcji.

Hałas jeszcze większy niż w Mi-17 i Mi-24. Może przed dwa wirniki?

Strzelec pokładowy w Chinooku. Myślicie, że nie ma nic do roboty? Oj ma...

Niedługo po starcie z Ghazni mijamy płonący konwój cystern z paliwem. Amerykańska załoga prowadzi śmigłowiec między kominami z dymu.

Z góry wydaje się, że to zabawki. Ale to tylko złudzenie. To się dzieje obok nas!

Koniec wrażeń. Polska CASA i lot do kraju. Poranek zastaje nas w niemieckiej bazie Mazar-i-Sharif na północy Afganistanu. Pełna niemiecka kultura i porządek :) Autobus zabierze nas na śniadanie.